total_athlete

Olympian Jilleanne Rookard is winning, no matter the outcome

The Olympic Games in Sochi will mark long-track speed skater Jilleanne Rookard’s second attempt at an Olympic medal. During the 2010 Games in Vancouver, she placed 12th in the 3000m contest, and eighth in the 5000m. Coming off a victory in the 3000m at the U.S. Olympic Trials, Rookard is poised for success in an Olympics that seems to be a far cry from her experience in 2010.

“God, if you want me here, let me know”

Although Rookard competed in figure skating, ice hockey and inline skating, among other sports, she didn’t take up speed skating until 2006. Rookard had taken a step back from her inline career to care for her mother who was suffering from cancer. As her mom’s condition improved, an inline sponsor suggested she give speed skating a try.

Rookard went to Milwaukee to investigate training opportunities, and said a quick prayer, “God, if you want me here, let me know.” Within a day she had a coach, roommate, job, place to live, and her mother’s house in Rookard’s home state of Michigan sold.

“It was the first time in my life where I felt like I wasn’t making any of the decisions, [God] literally made them for me,” she says. “I’ve never had anything so clearly laid out in front of me in my life.”

Ten months later she made her first World Cup team.

“I felt ashamed for being in the state that I was in”

Despite Rookard’s success in Vancouver – she was also a part of the team that finished fourth in the Ladies’ Team Pursuit – her life was not going as smoothly as the Olympics made it seem. Her mother had passed away in 2009, just after Rookard qualified for the Olympic team. In the days following the Olympics, she found herself in what she calls a “major depression” that lasted for more than two years.

“The biggest mistake I made was not taking time to grieve after the Olympics,” she recalls, admitting she doesn’t know how she managed to perform so well on the ice.

“I felt an enormous pressure to keep the ball going, I was so scared to let the opportunity to win and compete well pass me up. I forgot to take care of everything inside of me,” Rookard continues. “I wanted to be around people to bring my spirits up, but then I felt so guilty for being so sad. I felt ashamed for being in the state that I was in.”

Still, in the midst of this trial she was learning lessons that she hopes will ultimately make her stronger. A key lesson came as she examined the source of her happiness.

“I thought that people were going to fill the void,” she explains. “The number one thing I had to get comfortable with – I had to learn to be alone with God. There was nothing people could have said to get me out of [my depression]. It had to come from within.”

“I needed to get back to the reason why I skate”

Rookard’s lesson about depending on other people – particularly their approval – for happiness led to her sudden decision to take an unplanned break from skating this past year. Rather than boarding a plane to Europe for competitions leading up to Sochi, she went home.

“I needed to get back to the reason why I skate. [It’s] not that I needed to leave my coach, but I needed to leave the thought of having to get other’s approval,” she shares.

Spending time with her family, and happily losing inline races against her young niece and her teammates, Rookard remembered the reason why she competes.

“[Leaving] was the best thing I could have done. It was so refreshing. Big superstars don’t inspire me, those kids inspire me.” she says.” I need to feel like I’m playing out there.

“Whether I succeed or fail, [winning a medal or not], I need to feel satisfied feeling like God would be happy with my heart and why I’m competing.”

“Am I not just as blessed if I get last place?”

As she competes in Sochi, Rookard’s goal is to put into practice what she learned from her time away.

“As athletes, we can use our success as leverage. That’s a huge trap, because if you’re successful, you can get people to do what you want,” she explains. “You can say, ‘Oh my God, I’m so blessed,’ but am I not just as blessed if I get last place?

“I feel like I hit rock bottom last year, and the fact that I look at that as a blessing [means that] I can go into this Olympics and be free, instead of [like] last time, going in and feeling like I have to prove something,” she says. “God’s giving me a chance to feel freedom at the highest level in my sport.”

With a full heart, Rookard will compete not only for gold, but also for joy.

“I hope I just go out there and compete with a very thankful attitude. That’s my number one goal, honestly,” she says earnestly. “Yes, I’m going to go for the gold, but I’ve watched both of my parents die, and they didn’t take any of their stuff with them, so it’s silly to make that my number one priority.”

By Katie Neff, AIA Communications USA

Messcherpe docu over geloof op het ijs

Zwart ijs

Zwart ijs – Geertjan Lassche

Een prachtige documentaire waarin liefde voor het ijs, de natuur en het schaatsen zich met elkaar verbindt.
Zodra de vorst zijn intrede doet, zijn de voorheen oernuchtere mannen niet meer te stoppen. Het ijs wordt dagelijks gecontroleerd op dikte en voordat het kan, wordt het ijs al bereden. De documentaire volgt een aantal christelijke marathonschaatsers. Tot op zeker hoogte verbindt het geloof in God ook, maar de karakters bevinden zich toch in verschillende werelden.

De docu

Zoals een topschaatser de schaatsen scherp houdt, zo weet de regisseur Geertjan Lassche de personages de gehele film messcherp neer te zetten. De verschillende generaties, de verschillende karakters, de verschillende manieren van geloofsbeleving. Het is een boeiende setting, waarin nostalgie, traditie, geloof en sport dwars door elkaar heen lopen.

Allemaal omvat het die ene vraag. Wat is God eren? Welke impact heeft dit op je leven? Kan topsport en geloof samen?

De schaatsers

Bij Andre vinden we een gearrangeerde rol in de vorm van de traditionele leer. Flink gevoed vanuit de denkbeelden van opa (zijn vader), die het traditionele maatpak als gegoten zit. “Zo hoort het.” Bij zijn zoon Aleid een jonge zoektocht, met Rene Ruitenberg als voorbeeld. Voor de “rebelse” Rene een losbrekende richting, los van de tradities, waarin hij zich radicaal en vol passie in kan storten. Voor Geert Jan: “De Bijbel letterlijk nemen? Dat is niet meer van deze tijd.”
Andre lijkt zwaarmoedig door het leven te gaan. Rene succesvol als altijd. Bij Geert Jan is de situatie twijfelachtig, geloof is in ieder geval niet iets waar je zoveel in geeft als in sport. Op het gebied van geloofsbelevenis begrijpen ze elkaar niet, de schaats bindt hen samen.

Het oordeel

Marathonschaatsen. Het urenlange ploeteren op de schaatsen met pijn, afzien, tegenslagen en slechte vooruitzichten lijken naadloos over het gevecht met het geloof te vallen. Zwart ijs is daardoor geen gemakkelijke docu om te kijken.

Zwart ijs benadrukt wat mij betreft de zware kant van het geloof. De vragen, de worsteling, de processen waar de personen doorheen gaan. Dat is de filmmaker goed gelukt.

Ik had gehoopt dat het enthousiasme voor het schaatsen, de passie voor het geloof (met name Rene) en de openheid van de hoofdpersonen beloond zou worden. Dat lijkt voor Geertjan Lassche geen doel te zijn geweest. Zo blijft “Zwart ijs” een mooie, maar confronterende documentaire, zonder antwoorden en perspectief.

Zwart ijs is op 1 januari 2014 te zien bij de EO op Ned. 2 om 22.40u.
Klik hier voor de trailer

Why Chris Norman said no to the NFL

Total Athlete daagt sporters uit om een verschil te maken op de plek waar ze zijn. Soms zijn de wegen van God toch anders dan wij hebben gepland. Bekijk het verhaal van Chris Norman.

Greatness is within

Wat maakt een sporter goed? Is het winnen van een prijs datgene wat een topsporter definieert? In onderstaande tekst wordt het bijzondere verhaal van Deontay Wilder verteld.

Deontay Wilder had altijd gedacht dat hij een topvoetballer of basketballer zou worden, maar na de geboorte van zijn dochter Naeiya, kregen zijn dromen een onverwachte wending. Ze werd geboren met ernstige vorm van een open ruggetje. De artsen vertelden Deontay dat zijn dochter waarschijnlijk nooit zou kunnen lopen.

Kapot van het nieuws, gaf Deontay zijn dromen om een professionele sporter te worden meteen op. Hij nam verschillende baantjes om de operaties en medische zorg van Naeiya te kunnen betalen. Na een jaar keihard gewerkt te hebben om zijn dochter te kunnen ondersteunen, gebeurde er iets wonderlijks.

Via een vriend, ontdekte Deontay een verborgen talent dat zijn en Naeiya’s leven zouden veranderen; boksen. Met de motivatie om zijn dochter een beter leven te geven, schoot Deontay omhoog in de ranglijsten van de bokswereld, waar hij wordt gezien als een van de aankomende toppers in de klasse voor zwaargewichten.

Gedreven door liefde en compassie, heeft het boksen hem de kans gegeven om zijn dochter de beste medische zorg te bieden die er is. Naeiya kan nu zelfstandig lopen. Stap voor stap vechten Deontay en Naeiya naar een hoger doel.

Levens kunnen worden veranderd wanneer je jezelf geeft om anderen op te bouwen.

bron: wearevariable.com

Play for the glory of God

Total Athlete organiseert elk jaar sportspecifieke sportprojecten. Hier kan je op hoog niveau met je team naar binnen- of buitenland en spelen tegen andere teams van niveau, clinics geven en op meerdere manieren leren hoe je je geloof deelt in sport. Het is een week waar je groeit in geloof.

Bart ter Horst leidde dit voorjaar een voetbalteam in Barcelona. Een week waarin zij veel gesport hebben en gespeeld hebben tegen christelijke en niet-christelijke teams.

Hieronder staat een verslag:

Voetbal, voetbal en nog eens voetbal…
Ook de laatste dagen van het voetbalproject in Barcelona stonden in het teken van voetbal, voetbal en nog eens voetbal. Zo speelden we op donderdag van 16.00 tot 22:30 non-stop pleintjesvoetbal in het park. Maximaal 7 minuten per pot of tot de 2 doelpunten. Staat het na 7 minuten gelijk? Dan gaat het team wat het langst erin staat eruit. Regels van de straat. Vrijdagmiddag waren we weer in het park om met dezelfde gasten te voetballen. Later op de avond moesten we weer verder voor een klein zaalvoetbaltoernooitje. Tegen twaalven waren we weer thuis, eten en daarna snel naar bed want de wekker ging om 06.45. De zaterdagochtend stond in het teken van de zaalcup ‘Rey de Reyes’. De avond in een 7 tegen 7 veldvoetbaltoernooi.

Continu voetballen was natuurlijk niet het doel. Jesus verkondigen in woorden en in onze houding, ook in onze houding tijdens het voetballen. In Barcelona wordt voetbal gespeeld met agressie, is het fysiek, egoïstisch en alleen gebrand om te winnen. Ons spel was anders, wij probeerden ons te focussen op principes als teameenheid, zelfcontrole, samenspel en spelvreugde.

Play for the glory of God
Tijdens de zaalcup werd in de halve finale onze rust en samenspel beloond door de 1-1 van Youri in de laatste minuut. Na de penals beter genomen te hebben mochten we aantreden in de finale. Onze tegenstander was een team die veel overtredingen nodig had, die veel schold op de scheidsrechter en waarin de spelers alleen oog hadden voor zichzelf. We zagen dit team de halve finale winnen, liever speelden we tegen het andere team. Maarja nu konden we hen mooi even een lesje leren. Eerder deze week wonnen we op het veld van dit team. Tijdens deze wedstrijd zagen we veel frustratie en moesten we ook aardig wat incasseren. Na de wedstrijd waren veel spelers direct weg. Dus voor deze finale: vol erin klappen en gaan voor de cup! …of juist niet?

Onze Spaanse collega David kwam eraan lopen, tijd voor een peptalk: “Jongens, spelen wij voor de glorie van de winst van de cup of spelen wij voor de glorie van God? Pak voor deze finale een ‘focal point’ een punt die je ziet tijdens het spelen zodat je weer even de scherpte kunt pakken en op God gericht bent. Juist tijdens het voetballen. Kom op jongens, dit is dé kans om een verschil te laten zien! Ook in deze finale kun je door je houding Gods liefde uitstralen. Go for it.”

En zo begonnen wij aan de wedstrijd, gefocust, we lieten ons niet gek maken en speelden een fair duel. We verloren terecht de wedstrijd. Vol waardering feliciteerden wij de tegenstander: “bien partido“. Bij de prijsuitreiking maakten we een erehaag voor ze en klapten we ze met een glimlach toe. Volwassen kerels die eerder deze dag nog vol frustratie en stoerheid de tegenstander opzochten liepen nu als kleine E-pupillen vol trots kinderlijk door de erehaag. Bij het afscheid zwaaiden ze ons enthousiast uit en lieten vol trots nog snel voor de laatste keer de grote gewonnen cup zien. Wij moeten het doen met een kleine medaille maar met een waardevolle herinnering. We hopen en bidden dat we op deze manier een stukje van Gods koninkrijk mochten laten zien. Met het vertrouwen dat het werk met deze gasten, mede dankzij de inzet van de voetbalministry van Abel, in Barcelona door gaat.