total_athlete

GREATNESS

Het was een prachtige dag. De zon scheen volop en de hemel was kraakhelder blauw. Aan de binnenkant van de ramen zat rijp. Ik blies op het ijs van de ramen en zag het bewijs van mijn adem in de vorm van kleine wolkjes die uit mijn mond kwamen. Ik speelde met het loskomende ijs.

Het was een van de rituelen van die dag die mij later op de dag zouden helpen. Alles moest kloppen, want vanmiddag moest het allemaal gebeuren. Vanmiddag was het moment om te knallen. Alles draaide om vanmiddag.

Ik rende naar beneden en verifieerde nog even met mijn ouders of de wedstrijd vandaag wel echt doorging. Mijn ouders stelden mij gerust en ik maakte mij klaar.

Dikke handschoenen een sjaal, een muts, mijn winterjas, dubbele sokken en een pyamabroek onder mijn spijkerbroek, want het was koud.

Aangezien ik vlakbij ijsbaan “Adsum” woonde, stond ik die dag een half uur eerder op het ijs. Een half uur extra trainingsarbeid in de benen, om de ultieme prestatie te leveren.

Ik was scherper dan ooit, maar de concurrentie, die bestond uit kees, bart en henk * (De namen zijn gefingeerd,  om te voorkomen dat er oud zeer omhoog gehaald wordt), waren ook uitermate competitief. Na een paar slopende selectiewedstrijden, mocht ik in de finale aantreden.

Nu moest het gebeuren, alles kwam aan op deze wedstrijd. Snel nog even naar de wc. Met behulp van de sterkste vader die ik kon vinden in de kantine, zorgde ik dat mijn veters weer strak kwamen te zitten. Ik was er klaar voor.

Na het startschot leverde ik de beste prestatie ooit. Elke slag die ik maakte, zag ik dat mijn schaats zich iets verder liet wegglijden dan die van mijn concurrent. Durfde ik de eerste paar slagen nog nauwelijks naast mij te kijken, bij de laatste paar meter gunde ik mijzelf die tijd wel.

Toen het ijzer van mijn schaats als eerste de streep kruiste was de winst veilig gesteld. Een intens gevoel van vreugde, plezier en ontlading kwamen bij elkaar in een cocktail van blijdschap. Ik had gewonnen! De beste van heel kamperveen. Wat een prestatie, wat een grootsheid.

Een schouderklop, een medaille en een kop warme chocolademelk bevestigden die grootheid. ’s avonds, voor het slapen gaan, dankte ik God, voor het behalen van de medaille…..en dat hij er bij was.

Mijn eerste medaille. Het gevoel dat ik had bij het winnen van die ene prijs, is nooit meer geëvenaard. De grootste prijs ooit. Wat ik ook behaald heb, op welk vlak in mijn leven. Het is nooit meer zo puur, intens en mooi geweest als die ene prijs.

GREATNESS is het thema van TA-Day 2015. De dag draait om jou als (top)sporter en de plek van God in sport. Ontmoet medesporters en wordt geïnspireerd!

Meld je hier aan voor TA-Day 2015

Identiteit

DSC_9156

Een van de belangrijkste dingen waar wij vaak met sporters over praten is hun identiteit in Christus. Waarom is dit zo belangrijk en maakt dit je ook een betere sporter?

Identiteit gaat over het beeld dat je hebt van jezelf. In de wereld van vandaag bepalen we onze identiteit vaak op basis van twee factoren:

  • Wat zeggen anderen over mij?
  • Wat heb ik allemaal gepresteerd?

Deze twee factoren zien we ook terug in het Bijbelverhaal over de verloren zonen. (Lucas 15:11-32)
De jongste zoon werd gemotiveerd door onafhankelijkheid en wat anderen van hem vinden. Hij eindigde uiteindelijk bij de varkens omdat hij nooit genoeg erkenning kon vinden en daar al zijn geld aan had uitgegeven. De oudste zoon werd gemotiveerd door eigen prestaties. Hij vond dat hij de liefde van de vader al lang had verdiend. Hij raakte verbitterd omdat hij vond dat hij recht had op meer erkenning van z’n vader.

In sport gebeurt dit net zo. We raken teleurgesteld omdat we nooit tevreden zijn met het niveau dat we hebben en dat het maar niet lukt om hoger op te komen. Of we vinden dat we meer kansen verdienen van onze trainer omdat we op de trainingen duidelijk beter zijn dan iemand anders op dezelfde positie.

Vanuit de Bijbel zien we dat God een hele andere manier heeft om eigenwaarde/identiteit te bepalen. Hij vraagt ons te geloven in de waarheden die Hij over ons zegt.  Ook als we kijken naar de reactie van de vader op zijn verloren zonen zien we dat hij niet denkt zoals de zonen. De vader was op zoek naar allebei de zonen. Hij rende naar de jongste zoon en gaf hem zijn waardigheid terug en liet hem zien dat zijn liefde voor hem nooit is weggeweest. Hij zocht de oudste ‘verbitterde’ zoon op en smeekte hem bijna om zijn liefde te accepteren. Hij vertelde hem dat het niet gaat om zijn prestaties maar dat hij van hem hield omdat hij zijn zoon was.

Wanneer wij de waarheid kennen die God over ons spreekt, geeft dit ons ook de mogelijk om veel stabieler gemotiveerd te zijn. We kunnen sporten uit dankbaarheid voor God’s onvoorwaardelijke liefde voor ons. We mogen onze talenten gebruiken om hem te danken. Omdat zijn liefde onvoorwaardelijk is zullen tegenslag of slechte prestaties ons minder aan het twijfelen brengen. We zijn er zeker van dat God altijd van ons houdt en dat Hij een plan heeft met ons leven.

Als je meer wilt weten over dit principe kijk dan dit Amerikaanse filmpje over ‘the inside game’

Deze blog is geschreven door Jan Achterberg. Lees hier meer over waarom Jan een Game Changer wil zijn.

Huddle up!

joe-montana-san-francisco-49ers-huddle-autographed-photo-hand-signed-collectable

 

‘In sport, a huddle is an action of a team gathering together, usually in a tight circle, to strategize, motivate or celebrate.’

Dit is de eerste zin in de omschrijving voor een huddle op Wikipedia. Je kent het vast van American Football, volleybal, hockey en van het moment dat Arjen Robben in de verlenging tegen Costa Rica het Nederlands Elftal inspireert om door te gaan en scherp te blijven; ‘koppie erbij!’.
Een moment voor of tijdens de wedstrijd waarin je elkaar opzoekt, de rijen sluit, gefocust bent op elkaar en je laat inspireren en elkaar tot inspiratie bent. Het is een strategisch moment. Je zoekt elkaar op met een reden.

… and acts as a form of insulation when the level of noise in the venue is such that normal on-field communication is difficult.

In het geweld van sport is rust vinden een grote uitdaging en is het soms lastig om focus te vinden voor jouw leven met Jezus.  Hoe goed is het dan als je in dat drukke leven een moment hebt waarin je als ‘teamgenoten’ elkaar opzoekt, inspireert, voor elkaar bid en elkaar stimuleert om te gaan voor de Allerhoogste. Een plek waar jij als sporter mensen tegenkomt die begrijpen waar jij mee bezig bent. Een plek van herkenning en erkenning. Op niveau met elkaar praten over het vormgeven van jouw sportleven met God en dé plek om moeilijke vragen te stellen, lastige situaties door te gaan en overwinningen te vieren. Dat is een TA-Huddle.

Met TA-Huddles willen we voor jou een plek creëren waarin dit kan. Door Huddles geloven we dat er een krachtige beweging van sporters gaat ontstaan die het verschil willen zijn in de sportwereld.

A NETWORK OF GAME CHANGERS

‘Join the Network’

Deze blog is geschreven door Marcel Ceelen. Lees hier meer over hoe hoe Marcel een Game Changer wil zijn.

Change The Game

Body of Christ needs an athlete

Total Athlete is een netwerk. Een netwerk van sporters. Hiervoor gebruiken we de quotes “a network of game changers” en “bring greatness back in the game”. We zijn op zoek naar sporters die de sportwereld positief willen beïnvloeden en veranderen. Mooie woorden, maar wat gaan we veranderen en welke grootheid moet er dan terug komen in sport.

Wij Geloven dat God sport heeft gemaakt om Hem er mee te eren. (1 kol 1:16)

Sport is onze passie! Het bonzen van je hart wanneer je je veters aan het strikken bent voor de marathon. Het geluid van het vastklikken in de pedalen van je fiets, voordat je kilometers gaat vreten. De geur van pas gemaaid gras dat je tegemoet komt als je richting het voetbalveld loopt. Sport is prachtig, het gevoel van dankbaarheid en enthousiasme giert door ons lichaam vlak voordat wij in actie komen.

Dat gevoel van dankbaarheid en enthousiasme staat in schril contrast met de dingen die wij vaak zien in de sportwereld. Sport wordt vaak gekoppeld aan dingen als agressie, corruptie en egoïsme. Een aantal jaren geleden werd er een grensrechter door jongens van 15 en 16 jaar doodgetrapt, tijdens de bouw van WK stadions worden met regelmaat de mensenrechten geschonden en uit onderzoek is gebleken dat veel topsporters last hebben van depressieve klachten. Het is dus niet raar om te zeggen dat er iets niet helemaal goed gaat binnen de sportwereld. Dit doet ons pijn.
Soms lijk het wel alsof in sport de ´slechte´ kant van mensen sneller naar buiten komt.

Sport is eerlijk. Pijnlijk eerlijk. De mooie momenten, de momenten van vreugde, overwinning en plezier, maar juist ook de keiharde kant van sport. Teleurstelling, pijn, oneerlijkheid en afgunst.

Ik moet denken aan de shorttracker Sjinkie Knegt die zijn middelvingers opstak na een verloren race. Zwaar teleurgesteld. Woede, verdriet. Hij had hoge verwachtingen, die allemaal niet uitkwamen. Die teleurstelling liet hij zien, recht uit het hart. De prijs, uren, weken misschien jaren die hij getraind had voor waardering in de vorm van een medaille, die hij niet kreeg. In plaats daarvan kreeg hij kritiek. Ongecontroleerd, schaamteloos was hij. Iedereen struikelde over de middelvinger. Het was zeker niet charmant. Maar men ging al snel voorbij aan het mens zijn. Het keihard trainen. Het altijd pieken. De immense druk. Bloed zweet en tranen had het hem gekost. Daarover geen woord.

Extreme uitingen komen juist in sport vaak naar voren. Dit komt doordat er in sport meer gekeken wordt naar je prestatie. Je moet presteren en anders krijg je kritiek. Speel je één wedstrijd slecht dan heeft iedereen daar gelijk een mening over. Als je het dan de volgende wedstrijd niet ´goed maakt´ dan vraagt iedereen zich af of je het nog wel kan.

Wij geloven als je God betrekt in je sport, je maximaal kan genieten van alles in de sport. Winnen & verliezen, pijn & overwinning, training & competitie. Alles hoort bij sport, het leven. Maar door God weten wij ons altijd geliefd. Deze houding heeft ook invloed op de motivatie. We kunnen te allen tijde gemotiveerd zijn om alles te geven in onze sport, omdat we hiermee God eren.
Niet afhankelijk van externe bevestiging, van fans, coaches of prijzen, maar een interne motivatie gevoed door God. Een ontembare motivatie die niet te stoppen is.

God betrekken in je sport maakt je een stabielere sporter. Je hebt een continue factor, een stabiele basis en van daaruit trek je de sportwereld in. Je geeft alles omdat je het talent dat je van Hem hebt gekregen optimaal wilt inzetten. Topprestaties tot eer van Hem.

Wij geloven dat de positieve invloed die dit heeft op ons als sporter en als mens een positieve bijdrage gaat leveren aan de sportwereld en dat het zelfs aanstekelijk gaat zijn. Aanstekelijke invloeden van sportiviteit, maximaal presteren en een sterke mentaliteit.

Onze droom is dat Gods grootheid terug komt in de sport: “Bring greatness back in the game”

Dennis: ‘Al die jaren heb ik geprobeerd me sterk te houden’

Interview-Dennis-banner

“Op dinsdag wilde ik mijn getuigenis doen. Maar ik dacht: Wie ben ik om anderen over God te vertellen? Wat doe ik hier eigenlijk? Ik ben zelf nog zoekende, wie ben ik om te vertellen hoe het zit?” Dennis Zwoferink is 26 jaar en komt uit Zwolle. Hij is keeper in een zaalvoetbalteam en ging in mei mee met de voetbaloutreach van Total Athlete in Barcelona. Het was echter niet vanzelfsprekend dat Dennis daar op dat veld stond.

Dennis werd door een teamlid meegevraagd, maar zei in eerste instantie nee. Omdat hij niet genoeg geld had, omdat hij opzag tegen de regeldingen, maar ook omdat hij eigenlijk weinig met het geloof bezig was. Uiteindelijk werd het een ja. “Ik heb een brief verstuurd en binnen twee dagen had ik het bedrag binnen van mensen die mij wilden sponsoren. Dat was heel bijzonder. Bovendien had ik me begin dit jaar ook gevraagd: Gun ik mezelf dingen, geef ik om mezelf, gun ik het mezelf om te groeien? Ook al zullen dingen dan moeilijk zijn, die wil ik dan wel aangaan.”

Tiran

Ook dat geven om zichzelf is niet vanzelfsprekend voor Dennis. Van zijn derde tot zijn zeventiende is hij fysiek en emotioneel mishandeld door zijn vader. “Als ik daarop terugkijk heb ik zo onder een juk gezeten. Ik voelde me nooit vrij, ik voelde me onderdrukt. Er was een tiran die mijn leven en mijn identiteit beheerste. Lichamelijk ontwikkelde ik me wel, maar emotioneel totaal niet. Ik leerde niet voor mezelf opkomen en mijn gevoelens en verlangens te uiten.”

“Het leven had voor mij maar weinig leuke dingen en daardoor zat ik heel erg naar de donkere kant, ook in mijn geloof. God was iemand geworden met wie ik een haat-liefdeverhouding had. Als ik merkte dat er iets moois zou gebeuren of als ik iets wilde, dan zette ik het bij voorbaat al aan de kant: Het gebeurt toch niet. God wil dat toch niet. Bij alles dacht ik: Dat is zo mooi, dat is niet voor mij weggelegd.”

Flow

Tijdens de outreach leerde Dennis God op een andere manier kennen: als een God die zorgzaam is en ontwikkeling geeft. “Het mooie van de kerk was dat de een uit Honduras kwam, de ander van de Caraïben, anderen kwamen uit Mexico, Bolivia, Peru. Ze kwamen overal vandaan, maar je bent toch heel erg een eenheid. Je kijkt elkaar niet meer aan van ‘Je ziet er anders uit’. Het geloof bracht iedereen bij elkaar. Het was allemaal zo open, dat was heel belangrijk voor mij. Ik werd geaccepteerd. De rest van de week zat ik echt in een flow.”

Meerdere keren komt de aanvaarding in de kerk en in de groep diep binnen bij Dennis. “Een van mijn teamleden zei bij mijn getuigenis dat ik gewoon kon delen vanuit persoonlijke ervaring en dat het niet uitmaakt of je het goed doet of fout doet. Iedereen ging in een kring staat om te bidden, dat ik de goede woorden mocht zeggen en dat God mij mocht helpen. Ja, dat vond ik echt heel bijzonder. Ik kon wel janken. Al die jaren heb ik geprobeerd me sterk te houden en hard te houden.”

Team Barcelona 2

Onbaatzuchtig

Door zijn team besloot Dennis toch zijn getuigenis te houden. “Ik wilde de jongeren daar vooral bedanken voor hun gastvrijheid, openheid en liefde. Ik zei dat ik in de Bijbel lees dat je als mens meer moet groeien om als Jezus te zijn. Daar heb ik echt gezien hoe Jezus met mensen omging: Iedereen deelde zulke onbaatzuchtige liefde. Aan het eind moest ik al huilen omdat er iets werd open gehaald en ik een soort liefde voelde die ik vroeger al miste. En na het getuigenis werd ik omhelsd door mijn team. Ik ben zo blij met de mensen die ik heb ontmoet.”

“Natuurlijk zit al dat gevoel uit mijn verleden er nog steeds. Het kost gewoon meer tijd om dat om te draaien van ‘Hij heeft het niet altijd best met mij voor’ naar ‘Hij heeft wel het beste met me voor’. Het is met vallen en opstaan. Wat ik thuis heb gemist, waar ik het idee had dat ze me niet wilden, heb ik daar gevonden. Je komt als onbekende en je wordt zo geaccepteerd, je hoort erbij, je wordt belangrijk gevonden. Die mensen die mij gesponsord hadden, hebben niet zozeer alleen materiële dingen gegeven, maar juist een ervaring die voor mij niet in geld is uit te drukken.”